Not knowing is the worst feeling in the world. Pero bakit pag alam mo na masakit pa rin? Bakit dati, gustung-gusto mo malaman pero nung nalaman mo na, dinarasal mo na sana di mo nalang nalaman. Ganun ba yun? Na siguro, kaya mo nalaman para matapos na lahat. Matapos na. Kasi yun nalang naman yung kulang e. Kaya ayun, tapos na. Pero bakit ka nasasaktan? Kasi ayaw mo matapos? Kasi minsan mong inisip na sana, may maliit na pag-asa na hindi mo na kailanganing matapos ang lahat? Kung ganun, bakit in the first place gusto mo ng katapusan? Para di ka na nakabitin? Kasi diba nakakabobong mabitin nang ganun katagal? Di lang nakakabobo..masakit. At malamang sa malamang, ayaw mo nang masaktan. Eh bakit nga? Bakit ngayong nasa ‘yo na yang katapusan na yan, nasasaktan ka pa rin?! Bakit?! Sabi ni * kasi wala namang hindi masakit e. Kasi, mas madaling tanggapin mo nalang yun na alam mong totoo kaysa alam mong lokohan. Pero, bakit minsan gusto mong mabuhay nalang sa lokohan kaysa naman eto, nandyan na yung totoo. Ayan, tapos na sya. Pero ikaw, ikaw, ikaw, ikaw na dapat matagal nang tapos ay nariyan pa pala! Di ka pa pala tapos, pero gusto mong matapos. Nandyan na ang katapusan, ayaw mong tanggapin. Saklap. Hay, nakakabobo na. Tatapusin ko na nga ‘to.

Hindi ko alam kung may pinatunguhan ako. Hindi ko alam, kung may papatunguhan ako. Darating din ako sa sarili ko. Mag-antay ka lang.

“alam kong madalas na tama instincts ko. at ngayon ko lang ipinagdarasal na sana mali yung sinasabi nito. kasi di ko alam kung kakayanin ko. di ko alam kung matatanggap ko.”

naaalala ko yung panahon na nag uusap kami nina Alec, Iman, Mika, Patrick at Gil. nung araw na yun, pinag usapan namin yung mga bagay na pinagsisisihan namin sa mga nakalipas na panahon. ang dami. haha. pero may isang bagay na tumatak sa isip ko. sabi ng isa:

“not knowing when to let go”

masaklap talaga to. naranasan ko na e. mahirap pag di mo alam kung kailan ka magpapakawala sa bagay na malamang sa malamang ay mahal mo. pero mas masakit yung resulta ng not knowing when to let go. yung tipong, naglet go ka nung panahon na dapat hindi at nagpilit ka nung panahong dapat naglet go ka na.

masaklap. pero kailangan mong harapin lahat ng mangyayari. dahil wala kang choice. ang choice na natitira sa’yo ay kung pano ka magrereact sa mga mangyari sayo.

maging malakas, matatag at magpatuloy…

o maging mahina, duwag at mamatay…

felt happy yesterday.

watched a good movie today.

i hear the ip buzzing. )

hello there, have i told you that i am a believer of destiny?

and that i am a believer of our power over it?

a song inspired me to post this. hahah.

” i wanna live and take a chance, i’m not afraid to love again”

so love does not happen all by destiny. it happens because of our choice to take that chance on that very moment we recognize it.

i would really love to expound on this next time. =] i’m editing now.

cause we had a bad day!

days are getting worse. peroooo. think positive pa rin!

infernoweek to come!

astig!

ako’y napawow!

banat!

my life now is all f*cked up. ang saklap. ugh. i need to do something before its too late. damn.

so many frustrations!

sana magkaroon ng isang araw..

…kung kailan pwede akong matulog nang payapa

…kung kailan pwede kong gawin lahat ng gusto kong gawin na hindi ko naiisip na nagsasayang ako ng oras

…kung kailan di ko iisipin kung anong mangyayari kinabukasan…

….at ang mga susunod pang araw…

…dahil wala namang nakatakda.

…kung kailan wala akong hinahabol, kundi ang masasayang alaalang nagdaan

)

in short, i need to rest now. kasi kung anu-ano nang nasusulat ko )

gy!