Paalam

Opisyal ko nang pinapatay (kahit alam kong matagal ko na siyang pinatay dahil hindi naman na ako nagsusulat) ang blog na ito. Gustuhin ko mang magpaliwanag ay hindi ko magawa sapagkat marami pa akong dapat tapusin. (Oo, marami na naman akong ipinagpaliban na gawain kaya wala na namang tulugan.)

Bakit ako aalis? Maraming dahilan. Pero wala akong panahon. Kaya saka na lang, okay?

Pero di naman talaga ako mawawala (ang labo ko lang e no?). Lilipat lang ako. At hindi ko rin naman buburahin ang blog na ito. Sana lang ay h’wag niyo akong i-blackmail gamit ang mga katarantaduhang pinost ko rito.

Kitakits na lang sa, http://talaarawanngmgatala.wordpress.com/

-gy

 

No.

Mhmmm, kailangan pa bang mag-explain. Nakapag move on na ako sa ala-One More Chance drama ko e!  College made me realize na sooner or later, yung mga bagay na sobrang pinanghahawakan natin dati ay kailangan nang i-let go.  Pero ayun, feel ko kailangan lang talaga ng time and space para di ko na marinig yung mga sinasabi ng tao. Alam mo yun, masyado kasing nagatungan ng iba kaya yeaaah.

Everyone’s happy. Anong malay natin, baka someday… Nope, ‘di ko na itutuloy yung sentence. ‘Di ko na rin kasi cinoconsider na possible pa yun e.

 

:o

May nagbabasa pala ng blog ko, halaaaaa. Nakakahiya, mga walang katuturan ang mga pinaglalagay ko rito eh. (Parang ito.) Minsan, gusto ko na ngang i-delete dahil wala na naman nang kwenta yung mga pinagsasabi ko at pansin ko lang, sobra ata akong naging emo sa mga nakaraang posts ko. (Wag mo nang halungkatin, please. :-s)

Malamang malapit ko na ring i-delete ang site na ito. Baka kasi magamit laban sa akin e. HAHAHA.Pero siguro naman wala silang makukuha rito…o baka meron…(babasahin ko mamaya! ) Isa pa, may notebook na rin kasi akong sumasalo ng lahat ng mga nasa isip ko e. Mukhang mas maganda, naisusulat ko kasi kaagad lahat ng pumasok sa utak ko. Kumbaga, yung mga ideya ko ay parang mga donuts ng Krispy Kreme kapag nakabukas ang kanilang “Hot Now” sign – mainit pa, fresh, at…(suko na ako, ang pangit pala ng ginawa kong pag-a-associate hahaha). At doon, walang draft at di puwedeng magbura. Touch move, kung anong isinulat ko, yun na. ‘Di tulad dito kung saan puwedeng-puwede kong hindi i-publish ang mga sinasabi ko kapag naduduwag ako.

Mhmm, so hindi ko pa alam. Baka nga i-delete ko na. O hayaan ko lang. Nakakatawa rin kasing balikan paminsan-minsan.

Pasensya na, nasayang na naman ang dalawang minuto mo. Hahaha.

-gy

 

College

College lang ang kailangan para maka-move on.

Hahaha, aminin.

-gy

 

Mali

Maling-mali talaga.

Mhmmm. Nagkamali ng input ng info. Nagkamali rin pagdating sa interpretation.

Ughh, ang hina ko.

-gy

 

That feeling..

..when you just feel so alone and lonely and out of place and displaced.

Ako na nga talaga.

-gy

 

What Is Fate?

Haha, so favorite question ko na ata ‘to? WTH.

You are a child of the universe,
no less than the trees and the stars;
you have a right to be here.
And whether or not it is clear to you,
no doubt the universe is unfolding as it should.

-Desiderata

<3gy

 

2010

Maraming salamat, 2010.

Salamat dahil nagkaroon ako ng mga bagong kaibigan. Salamat din dahil ang mga luma’y palagi pa ring nariyan.

Salamat sa lahat ng mga kulitan, tawanan, at kaligayahan. Salamat dahil laging dumarating ang mga ito pagkatapos ng aking mga kalungkutan.

Salamat sa mga pagkadapa. Salamat sa mga taong nambato. Salamat sa mga paghihirap na dinanas. Doon ko napatunayan na ako ay tunay na malakas. (WHUT? ))

Salamat sa mga sandaling ang aking paligid ay napuno ng pag-ibig. Salamat sa mga taong aking minahal. Lubos ko itong pinagpapasalamat dahil alam kong may naiwan itong panghabambuhay na marka sa aking puso, hindi man ito magtagal.

Salamat 2010, pakisabihan naman si 2011 na gayahin ka. (O mas maganda na sabihin mo sa kanyang lampasan ka pa! )

-gy

 

Limited Edition

Honestly, I’m not one of those people who can comfortably share their hmm, how do I put it, uhh love life? Well, I’m not even sure if I have one. Hahaha. So when people ask me about it, I usually leave it at “SMP ako” unless I’m drunk. By the way, I don’t drink.

So it’s really difficult for people to know it completely. Yeah sure, I can tell you about him or him or him or him (hahaha, I have too many hims!) but you won’t really know where I really am in “love land”. I try my best not to tell everyone I know about it – just my closest friends (duh).

So this is the best I could give. It’s Christmas after all. Remember this quote from Love Actually?

“But for now, let me say – Without hope or agenda – Just because it’s Christmas – And at Christmas you tell the truth – To me, you are perfect – And my wasted heart will love you“

There, and let me just say that I love him too much, so much that I can’t. No worries, though. I’m happy.

See? I really suck at this.

Merry Christmas, everyone!

 

Ayoko Pang Tumanda

Ako na ang mukhang tanga.

Hindi naman sa ayaw ko talagang tumanda. Walang problema sa akin yun. Numero lang naman ang gulang, hindi ba? Eh ano naman ngayon kung 20 na ako, o 11, o 81? Makukuha ko pa rin kung anong dapat na mapunta sa akin.

Ang sa akin lang, sobrang saya ko kasi ngayon. Alam kong ito yung totoong masaya talaga. Natural na lumalabas ang ngiti sa aking mga labi ngayon, walang biro. At dahil nga masaya ako, ayoko na sanang umalis pa sa kalagayang ito. Parang tanga lang diba? Pero puwede bang dito na lang muna tayo? Puwede bang wag muna tayong gumalaw? Puwede bang pigilan muna natin ang pag-inog ng mundo para tumagal-tagal pa ‘to? Natatakot kasi ako. Hindi ako sigurado kung bukas, nandito pa ang kung anong meron ako. Natatakot ako kasi alam kong malapit nang umalis ang mga taong nagbibigay ng saya sa akin ngayon. Natatakot ako kasi alam kong iba na sa pagbabalik nila. Hindi nga ako sigurado kung babalik pa sila e. Natatakot lang talaga akong maiwan. Sige na, ako na ang baliw, ako na ang bulag sa katotohanan.

Madamot na kung madamot, tanga na kung tanga, pero puwede bang dito na lang muna tayo?

-gy